Πέθαvε ο σπουδαίος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής στα 82

Ένα από τα πιο γνήσια, αγαπημένα και χαρακτηριστικά κεφάλαια του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού πέρασε οριστικά στην ιστορία.

Ο σπουδαίος λαϊκός ερμηνευτής Δημήτρης Ξανθάκης, ένας καλλιτέχνης που γνώρισε τεράστια επιτυχία και σημάδεψε με τη φωνή και την παρουσία του τις χρυσές δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80, έφυγε από κοντά μας την Κυριακή 2 Αυγούστου, σε ηλικία 82 ετών.

Το θλιβερό γεγονός έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό μέσα από μια σπαρακτική ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο γιος του, Βασίλης, ενώ η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε την Τρίτη 4 Αυγούστου, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης από συγγενείς, φίλους και παλιούς συνεργάτες.

Μπορεί σήμερα το όνομα του Δημήτρη Ξανθάκη να μην είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό των νεότερων γενεών, ωστόσο για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, αλλά και για τους γνώστες της καλής λαϊκής μουσικής, η φωνή του παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη. Ήταν μια φωνή «βαριά», δωρική και αυθεντική, από εκείνες που σπανίζουν πλέον στα σύγχρονα μουσικά δρώμενα, θυμίζοντάς μας μια εποχή όπου το τραγούδι είχε ψυχή, ιστορία και αληθινό συναίσθημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Είχαν φανεί όλα, δεν το χε καταλάβει κανείς: Η ανάρτηση Γιώργου Λιβάνη έναν μήνα πριν και πpόδιδε τον χωρισμό του από την Ανδρομάχη

Τα πρώτα βήματα στον Πειραιά και τα θρυλικά 45άρια

Ο Δημήτρης Ξανθάκης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1944, μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον που ανέπνεε λαϊκή μουσική. Από τις αρχές κιόλας της δεκαετίας του 1960, κάποιες χρονιές ορόσημο για το ελληνικό τραγούδι, έκανε τα πρώτα του βήματα ως επαγγελματίας ερμηνευτής στα μουσικά στέκια της εποχής.

Η πρώτη του μεγάλη δισκογραφική στιγμή ήρθε το 1968, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος 45 στροφών του από την Parlophone. Στη μία πλευρά αυτού του ιστορικού δίσκου, ο Ξανθάκης ερμήνευε μαζί με τη Ρένα Ντάλμα το εξαιρετικό τραγούδι «Το πρόσωπό σου», σε μουσική του σπουδαίου Βασίλη Βασιλειάδη και στίχους του Στέλιου Παπαδάκου. Ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο «μάγος με τη φαρφίσα» όπως είχε αποκληθεί εύστοχα, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες και δημιουργούς αμέτρητων επιτυχιών.

Η πορεία του Δημήτρη Ξανθάκη στη δισκογραφία συνεχίστηκε με γοργούς ρυθμούς. Το 1970 κυκλοφόρησε ένα ακόμη αριστούργημά του, το τραγούδι «Και στον ύπνο μου έρχεσαι ακόμα», σε δημιουργία των Π. Λειβαδάρου και Χ. Πατέλη, κάτω από την ομπρέλα της θρυλικής δισκογραφικής εταιρείας Sonata, την οποία είχε ιδρύσει το 1967 ο μεγάλος Πάνος Γαβαλάς. Την ίδια χρονιά, πάλι στη Sonata, κυκλοφόρησε ένα ξεχωριστό σαρανταπεντάρι που περιείχε στις δύο όψεις του τα τραγούδια «Πιάστηκε χέρι ο καϋμός» (σε ρυθμό μπολέρο) και το βαρύ ζεϊμπέκικο «Στα δυο τάσα της μπαλάντζας» (όπου «τάσα» ονομάζονταν ποιητικά οι δίσκοι της ζυγαριάς, της μπαλάντζας). Παράλληλα, το 1970 συνεργάστηκε στενά με τον τεράστιο λαϊκό συνθέτη Μπάμπη Μπακάλη, ερμηνεύοντας τα κομμάτια «Ζωή μου υποκρίτρια» και «Το φερμουάρ», όπου στα φωνητικά τον συνόδευε η Ζωή Σταυρουλάκη.

Η καθιέρωση, οι συνεργασίες και η «σχολή Καζαντζίδη»

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, ο Δημήτρης Ξανθάκης εδραιώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους ερμηνευτές της λεγόμενης «σχολής Καζαντζίδη», διαθέτοντας παρόμοιο ηχόχρωμα και στιβαρή ερμηνευτική ικανότητα. Το 1972 κυκλοφόρησε η μεγάλη του επιτυχία «Χείλη κόκκινα βαμμένα όχι πιά» σε μουσική και στίχους του Κώστα Καραγεώργη, καθώς και «Το καραβάνι το πικραμένο».

Ένα χρόνο αργότερα, το 1973, ξεκίνησε μια καρποφόρα συνεργασία με τον σπουδαίο λαϊκό συνθέτη και στιχουργό Σταύρο Κάξο, ερμηνεύοντας το «Τι έχω γιατρέ μου», ενώ το 1975 ακολούθησαν οι «Παλιές δόξες» και «Μια Κορυδαλλιώτισσα Μαρία», τραγούδια που άφησαν εποχή. Συνολικά, στην καριέρα του κυκλοφόρησε 20 δίσκους 45 στροφών, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει μια ιδιαίτερη κυκλοφορία της Parlophone στην… Αυστραλία, με τραγούδια των Βασίλη Βασιλειάδη και Κώστα Βίρβου, όπου συμμετείχε ερμηνεύοντας το σέικ «Γκουντ μπάι» μαζί με τον Βασιλειάδη και τη Λίτσα Διαμάντη.

Ο πρώτος μεγάλος δίσκος (L.P.) του Δημήτρη Ξανθάκη κυκλοφόρησε το 1976 με τίτλο «Τωρινά και περασμένα», ακολουθούμενος την ίδια χρονιά από τον δίσκο «Stop». Στη μακρόχρονη πορεία του, κυκλοφόρησε συνολικά 16 προσωπικά άλμπουμ και συμμετείχε σε περισσότερες από 40 δισκογραφικές δουλειές, συμπεριλαμβανομένων συλλογών επιτυχιών. Ανάμεσα στις μεγάλες του επιτυχίες συναντάμε κομμάτια όπως το «Μονά Ζυγά» (σε μουσική Γιάννη Βασιλόπουλου και στίχους Ευάγγελου Ατραΐδη), «Δυο Κεραυνοί», «Μια λεπτομέρεια», «Παράξενη γενιά», «Απόψε δεν κοιμήθηκα» και το πασίγνωστο «Εγώ μπεκρής».

Τα νυχτερινά κέντρα της εποχής και η αποθέωση στις πίστες

Ο Δημήτρης Ξανθάκης δεν ήταν απλώς ένας δισκογραφικός καλλιτέχνης, αλλά ένας γνήσιος «εργάτης» της νύχτας και της πίστας. Μεσουράνησε στα μεγάλα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, πρωταγωνιστώντας σε χώρους πολιτιστικής αναφοράς εκείνης της εποχής. Αξέχαστες έμειναν οι εμφανίσεις του στο θρυλικό κέντρο «Stop» στην οδό Πέτρου Ράλλη, καθώς και σε θρυλικές πίστες της Θηβών, της Ιεράς Οδού και της Εθνικής Οδού Αθηνών – Λαμίας.

Εκείνα τα χρόνια, τα μαγαζιά δούλευαν 6 ή και 7 ημέρες την εβδομάδα, ήταν διαρκώς κατάμεστα από κόσμο, και ο Ξανθάκης είχε δημιουργήσει το δικό του πιστό κοινό που τον λάτρευε για την ειλικρίνεια, το ήθος και την ανεπανάληπτη χροιά της φωνής του. Παρόλο που βρέθηκε να τραγουδά σε μια εποχή όπου κυριαρχούσαν τεράστια μεγαθήρια του ελληνικού τραγουδιού, ο ίδιος ποτέ δεν έχασε την ταυτότητά του, κερδίζοντας τον απεριόριστο σεβασμό των συναδέλφων του και την αγάπη του κόσμου.

Ένα «αντίο» σε μια ολόκληρη εποχή

Σήμερα, η απώλεια του Δημήτρη Ξανθάκη μοιάζει με το κλείσιμο μιας βαριάς πόρτας σε μια εποχή ανεπιστρεπτί χαμένη. Σε μια περίοδο που η ελληνική μουσική σκυτάλη έχει παραδοθεί στην ευκολία και στα πρόσκαιρα trends, η φωνή και το ήθος καλλιτεχνών σαν τον Δημήτρη Ξανθάκη μάς θυμίζουν τι σημαίνει γνήσιο λαϊκό αίσθημα.

Όπως έγραψε τόσο εύστοχα στους στίχους του ο αείμνηστος Σταύρος Κάξος στις «Παλιές δόξες», τραγούδια που σημάδεψαν την πορεία του: «Πού είναι τα χρυσά φεγγάρια, τα ονειρεμένα βράδια… > πού είναι οι μποέμικες καρδιές και οι όμορφες λαϊκές πενιές… > Έφυγες αγαπημένο χθες, θα σε νοσταλγούνε οι καρδιές…».

Καλό ταξίδι, αγαπημένε Δημήτρη Ξανθάκη. Η φωνή σου θα συνεχίσει να ζει στις καρδιές όσων αγάπησαν το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι.

ΠΗΓΗ