Μόλις μαθεύτnκε για τον τραγουδιστή, Χρήστο Μενιδιάτη

Η εξομολόγηση του τραγουδιστή

Σε μια από τις πιο ειλικρινείς και ώριμες τηλεοπτικές του εμφανίσεις, ο Χρήστος Μενιδιάτης άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τη σχέση του με τον πατέρα του, τον αείμνηστο Μιχάλη Μενιδιάτη, αλλά και για τις επιλογές που καθόρισαν την προσωπική και επαγγελματική του πορεία. Καλεσμένος στην εκπομπή του Action 24, ο γνωστός τραγουδιστής αποκάλυψε πως ο πατέρας του όχι μόνο δεν τον ενθάρρυνε να «πατήσει» πάνω στο όνομά του, αλλά τον απέτρεπε ακόμα και από το να τραγουδά δικά του κομμάτια στις ζωντανές εμφανίσεις του. Η συμβουλή αυτή, που σε νεαρή ηλικία ίσως ακουγόταν αυστηρή ή ακόμα και παράδοξη, σήμερα φαντάζει στα μάτια του Χρήστου Μενιδιάτη ως μία από τις πιο σοφές παρακαταθήκες που έλαβε.

Η εξομολόγηση του τραγουδιστή

Ο Χρήστος Μενιδιάτης περιέγραψε τη στάση του πατέρα του από τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι. Ο τραγουδιστής εξήγησε ότι ο Μιχάλης Μενιδιάτης τον ενθάρρυνε να απομακρυνθεί επαγγελματικά από εκείνον. «Ήταν παρότρυνση του πατέρα μου, Μιχάλη Μενιδιάτη. Μου έλεγε ότι, αν θέλεις κάτι να κάνεις, φύγε από μένα», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Μάλιστα, με προέτρεπε ούτε δικά του τραγούδια να τραγουδάω στις live εμφανίσεις μου», εξήγησε.

Ο Χρήστος Μενιδιάτης στάθηκε και στη σημερινή του οπτική, εξηγώντας ότι, με την εμπειρία του χρόνου, αντιλαμβάνεται πόσο σωστές ήταν οι συμβουλές του πατέρα του. «Γυρνώντας τον χρόνο πίσω τώρα, στις 9 στις 10 περιπτώσεις ο πατέρας μου είχε 100% δίκιο και πραγματικά λέω, να μπορούσες για λίγο να γυρίσεις, να σου έλεγα: “Και σε αυτό είχες δίκιο;”», ανέφερε.

Κλείνοντας, ο Χρήστος Μενιδιάτης αναφέρθηκε στη στάση που είχε στα νεανικά του χρόνια, παραδεχόμενος ότι τότε πίστευε πως γνώριζε τα πάντα. «Νόμιζα ότι τα ήξερα όλα. Λάθος. Αλλά είναι και η μαγεία της νιότης. Η ορμή. Ακόμη κι αυτό χρειάζεται», είπε, μεταξύ άλλων, στη συνέντευξή του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ναταλία Γερμανού: Έκανε παρέμβαση στην εκπομπή Σαββατοκύριακο Παρέα μετά την συνέντευξη του Πανόπουλου

Ποιος ήταν ο Μιχάλης Μενιδιάτης

Γεννήθηκε στο Μενίδι στις 29 Ιουνίου του 1932 με το επώνυμο Καλογράνης. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον λιτό, όπως χιλιάδες ελληνικές οικογένειες της εποχής, σε μια κοινωνία που προσπαθούσε ακόμα να επουλώσει τις πληγές της φτώχειας και των πολέμων. Ο πατέρας του εργαζόταν ως φύλακας στη Λαχαναγορά, μια δουλειά σκληρή και απαιτητική, που όμως εξασφάλιζε τα απολύτως απαραίτητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Μιχάλης έμαθε από νωρίς την αξία της εργατικότητας και της αξιοπρέπειας – στοιχεία που αργότερα θα χαρακτήριζαν και τη στάση του στη μουσική.

Η φωνή του ξεχώριζε από τα πρώτα του βήματα. Δεν είχε περιττά στολίδια ούτε επιτήδευση. Ήταν άμεση, λαϊκή, «καθαρή», όπως απαιτούσε το είδος που υπηρετούσε. Το 1957 έκανε την είσοδό του στη δισκογραφία με το τραγούδι «Θα χτίσω μια καλύβα», σε σύνθεση του Γεράσιμου Κουβάτου. Ήταν η αρχή μιας πορείας που έμελλε να τον κατατάξει ανάμεσα στους σπουδαιότερους ερμηνευτές της γενιάς του. Η καθιέρωση δεν άργησε να έρθει. Οι συνθέτες αναγνώρισαν στη φωνή του ένα ιδανικό όχημα για τα τραγούδια τους. Ιδιαίτερα καθοριστική υπήρξε η συνεργασία του με τον Απόστολο Καλδάρα, μέσα από την οποία γεννήθηκαν κομμάτια που παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα. Τραγούδια όπως το «Μην περιμένεις πια», το «Περιφρόνα με, γλυκιά μου», το «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις» και το εμβληματικό «Πετραδάκι-πετραδάκι» αποτύπωσαν με μοναδικό τρόπο το λαϊκό αίσθημα της εποχής.

Ο Μενιδιάτης δεν ήταν απλώς ένας καλός τραγουδιστής, ήταν ερμηνευτής με προσωπικότητα. Κάθε στίχος περνούσε μέσα από το βίωμά του, κάθε λέξη ακουγόταν σαν εξομολόγηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που τραγούδια διαφορετικών δημιουργών μπορούσαν να «κουμπώσουν» τόσο φυσικά πάνω του. Από το «Ξημέρωσε, καλή μου» των Νίκου Καρανικόλα και Άκη Πάνου, μέχρι τις «Αγωνίες» του Μανώλη Χιώτη και το «Πήραν τα στήθια μου φωτιά» του Καραμπεσίνη, ο Μενιδιάτης έδινε πάντα κάτι παραπάνω από μια απλή ερμηνεία.

Ξεχωριστή θέση στο ρεπερτόριό του κατέχει το τραγούδι «Λαϊκός τραγουδιστής» του Διονύση Σαββόπουλου, που περιλαμβάνεται στον δίσκο Happy Day. Εκεί, η φωνή του Μενιδιάτη λειτουργεί σχεδόν συμβολικά: εκπροσωπεί τον αυθεντικό λαϊκό άνθρωπο, αυτόν που τραγουδά για να αντέξει, για να εκφραστεί, για να υπάρξει. Αντίστοιχα, τραγούδια όπως «Η καρδιά της ανήκει αλλού» και «Ένα τραγούδι πες μου ακόμα» επιβεβαίωσαν την ικανότητά του να κινείται με άνεση ανάμεσα στο κλασικό λαϊκό και σε πιο σύγχρονες φόρμες. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη συνεργασία του με τον Άκη Πάνου, έναν δημιουργό με έντονη προσωπικότητα και απαιτήσεις. Μαζί έδωσαν τραγούδια βαθιάς συναισθηματικής φόρτισης, όπως το «Είδα τα μάτια σου κλαμένα, καλή μου» και η «Παράνομη αγάπη».

ΠΗΓΗ