Γιάννης Μπέζος: Είπε αuτό που κάνεις δεν τόλμησε μέχρι σήμερα για Τέμπη, Κυβέρνηση και όλους τους Έλληνες

Τα λόγια του Γιάννη Μπέζου που ανοίγουν μια δύσκολη αλλά αναγκαία συζήτηση

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήρθε… από το πουθενά. Αυτό είναι το βασικό, ίσως και το πιο ενοχλητικό, μήνυμα που αναδύεται από τα λόγια του Γιάννη Μπέζου σε πρόσφατη συνέντευξή του στο secret_podcast25, όπως δημοσιεύτηκε σε βίντεο στο TikTok. Δεν μίλησε με όρους καταγγελίας ούτε με εύκολα συνθήματα. Μίλησε με κάτι πολύ πιο δύσκολο: με ευθύνη. Και όχι μόνο κρατική ή πολιτική, αλλά συλλογική.

Η αναφορά του Μπέζου στις «παθογένειες» της ελληνικής κοινωνίας

Ο Μπέζος δεν στάθηκε στο «τι έγινε εκείνη τη νύχτα», αλλά στο «τι προηγήθηκε για χρόνια». Υπογράμμισε ότι τέτοιες τραγωδίες δεν ξεφυτρώνουν ξαφνικά. Τρέφονται σιωπηλά, καθημερινά, από μια κουλτούρα αδιαφορίας, από τη συνήθεια να σκεπάζουμε προβλήματα αντί να τα λύνουμε. Από τη λογική του «ας μη χαλάσει η βολή μας», ακόμα κι αν ξέρουμε ότι κάτι δεν λειτουργεί.

@secret_podcast25 Τα ΤΕΜΠΗ δεν ξεφύτρωσαν ξαφνικά Ο Γιάννης Μπέζος στο Secret Podcast Βρείτε ολόκληρο το επεισόδιο σε YouTube&Spotify #fyp #episode #video #shorts #podcast ♬ πρωτότυπος ήχος – Secret Podcast

«Τα Τέμπη και όλο αυτό που έγινε δεν ξεφύτρωσε ξαφνικά. Υπήρχε κάτι πίσω που το έθρεψε. Και φοβάμαι ότι το θρέφει γενικά η αδιαφορία μας και ότι θέλουμε να σκεπάζουμε τα πράγματα, να τα κουκουλώνουμε και δεν θέλει κανείς να χαλάσει τη βολή του και την όρεξη του» ανέφερε αρχικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Νέος σάλος: Μόλις μαθεύτnκε για όσους έχουν Εθνική

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά του στη λέξη «παθογένειες». Ένας όρος που, όπως σημείωσε, χρησιμοποιείται συχνά από πολιτικούς σχεδόν ως άλλοθι. «Ελληνικές παθογένειες», λένε. Σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Σαν να είναι κάτι αναπόφευκτο, μοιραίο. Όμως οι παθογένειες δεν είναι… χαρακτηριστικό DNA ενός λαού. Είναι καταστάσεις που είτε διορθώνονται είτε εξελίσσονται σε τραγωδίες. «Είναι αυτό που ονομάζονται παθογένειες. Την έχετε ακούσει συχνά αυτή τη λέξη που την χρησιμοποιούν κυρίως οι πολιτικοί. Είναι λέει ελληνικές παθογένειες» πρόσθεσε.

Η τοποθέτησή του έγινε πιο αιχμηρή όταν έθεσε το ερώτημα της θεραπείας. Αν κάτι είναι παθολογικό, τότε χρειάζεται θεραπεία. Και η θεραπεία, όπως είπε, δεν είναι πάντα ευχάριστη. Δεν γίνεται με ευγένειες και αναβολές. Γίνεται με σύγκρουση, με αποφάσεις που «πονούν», με το ζόρι αν χρειαστεί. Γιατί διαφορετικά, το πρόβλημα παραμένει, απλώς περιμένει την επόμενη καταστροφή για να αποκαλυφθεί.

Αυτό που κάνει τα λόγια του Μπέζου να ξεχωρίζουν δεν είναι η ένταση, αλλά η καθαρότητα. Δεν επιχείρησε να εξαιρέσει κανέναν, ούτε να φορτώσει τα πάντα σε έναν αόριστο «άλλο». Αντίθετα, έδειξε προς όλους: προς το κράτος, τους θεσμούς, αλλά και προς την κοινωνία που συχνά ανέχεται, συμβιβάζεται, προσπερνά. Που μαθαίνει να ζει με το «έλα μωρέ» μέχρι τη στιγμή που αυτό το «έλα μωρέ» γίνεται τίτλος τραγωδίας.

Η συζήτηση που άνοιξε δεν αφορά μόνο τα Τέμπη. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη, την πρόληψη, τη λογοδοσία. Αφορά το αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι ή αν απλώς θέλουμε να ξεχαστεί γρήγορα, μέχρι την επόμενη κρίση. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η πρόκληση: όχι στο να συγκινηθούμε, αυτό το κάναμε. Αλλά στο να αλλάξουμε. Γιατί, όπως υπονοούν τα λόγια του, αν συνεχίσουμε να βαφτίζουμε τις τραγωδίες «παθογένειες» και να τις αφήνουμε άθικτες, τότε μιλάμε για επανάληψη.

ΠΗΓΗ